داستان تقلید از مایکل سیلور و هجوم عظیم به دارایی‌های دیجیتال

در ماه آوریل ۲۰۲۵، شرکت «اکوزیشن» به سرمایه‌گذاران خود یک پیشنهاد با عنوان «میکرواستراتژی ۲.۰» ارائه داد. طبیعتاً نام «میکرواستراتژی» یادآور میکرواستراتژیِ مایکل سیلور است؛ شرکتی که از سال ۲۰۲۰ ترازنامه‌اش را پر از بیت‌کوین کرد و اکنون بیش از ۶۰ میلیارد دلار بیت‌کوین در اختیار دارد. اما نکته شگفت‌انگیز اینجا بود که شاگرد جدید سیلور، به‌جای خرید بیت‌کوین، برنامهٔ جمع‌آوری «توکن اتنا» (ENA Token) را در دست داشت، استیبل‌کوینی که توسط پروژهٔ Ethena منتشر می‌شود و چهارمین استیبل‌کوین بزرگ بازار قلمداد می‌شود. این حرکت نشان می‌داد که تقلید از استراتژی سیلور دیگر به بیت‌کوین محدود نیست و فعالان جدید بازار درصدد هستند دارایی‌های دیجیتال دیگر مانند استیبل‌کوین‌ها، اتریوم و سولانا را نیز در ساختارهای بورسی به‌عنوان «طلای مجازی» نگه دارند.

چرا راهبرد «میکرواستراتژی» برای سرمایه‌گذاران جذاب است؟

مایکل سیلور با تصمیم جسورانهٔ خود در سال ۲۰۲۰ به خرید بیت‌کوین، عملاً مسیر جدیدی را برای شرکت‌های دولتی و نهادی باز کرد: به‌جای تکیه صرف بر نقدینگی سنتی، بیت‌کوین یک جایگزین جذاب برای حفظ ارزش دارایی بود. ادعا می‌کرد بیت‌کوین پوششی در برابر تورم است و در نتیجه، ارزش سهام میکرواستراتژی به‌سرعت افزایش یافت و سرمایه‌گذاران را مجاب کرد که «استراتژی انباشت بیت‌کوین» را به عنوان یک مدل موفق بپذیرند.

وقتی یک شرکت دولتی علناً اعلام می‌کند که بخش بزرگی از دارایی خود را بیت‌کوین می‌کند، این پیام را به بازار می‌فرستد که نهادی معتبر آیندهٔ این دارایی را پذیرفته است. در نتیجه، شرکت‌های متعدد و صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر (VC) به تقلید از این حرکت پرداختند و سعی کردند همان مدل را برای دارایی‌های دیجیتال دیگر پیاده کنند. مهم‌ترین انگیزهٔ سرمایه‌گذاران این بود که از یک سو بتوانند از رشد شتابان قیمت رمزارزها بهره‌مند شوند و از سوی دیگر از پیچیدگی‌های خرید و نگهداری مستقیم رمزارز، مانند تنظیم کیف‌پول دیجیتال، مسائل مالیاتی و ریسک نگهداری کلید خصوصی، اجتناب کنند.

موج نخست: شرکت‌هایی که به‌سراغ بیت‌کوین رفتند

اولین گروه تقلیدکنندگان، شرکت‌هایی بودند که مستقیماً همان مدل سیلور را برای بیت‌کوین تکرار کردند. به‌عنوان مثال، متاپلنت ، هتل‌دار بزرگ ژاپنی، نزدیک به یک میلیارد دلار بیت‌کوین خرید و این اقدام را رسمی کرد.

از سوی دیگر، صندوق «کانتور» با مشارکت «تتر» و «سافت‌بانک»، صندوقی را تحت عنوان «Twenty One Capital» راه‌اندازی کرد که با بودجهٔ اولیهٔ تقریباً چهار میلیارد دلار به انباشت بیت‌کوین پرداخت. هم‌چنین «ترامپ مدیا»،شرکت مالکان شبکهٔ اجتماعی «Truth Social»، اعلام کرد ۲.۵ میلیارد دلار جمع‌آوری می‌کند تا بیت‌کوین خریداری کند. این شرکت‌ها به سهامداران اجازه می‌دادند به‌جای خرید مستقیم بیت‌کوین، سهام شرکت‌هایی را بخرند که خودشان بیت‌کوین انباشته می‌کردند؛ بنابراین سهامداران سهامداری در یک شرکت بورسی را به‌جای مالکیت مستقیم رمزارز انتخاب می‌کردند.

این شرکت‌ها با سرعت بالایی سرمایهٔ مورد نیاز را از طریق انتشار سهام جدید، تامین مالی خطرپذیر یا صدور اوراق قابل تبدیل جمع‌آوری می‌کردند و سپس آن را مستقیماً به بیت‌کوین تبدیل می‌نمودند. نتیجهٔ این جریان، ایجاد فشار خرید مداوم بر قیمت بیت‌کوین بود؛ چرا که دیگر نه‌تنها سرمایه‌گذاران خرد و نهادی خرید مستقیم انجام می‌دادند، بلکه شرکت‌های بورسی هم لحظه‌به‌لحظه در حال انباشت بیت‌کوین بودند.

موج دوم: دامن سایر رمزارزها نیز گرفتار شد

با موفقیت چشمگیر نخستین موج، فعالان بازار تصمیم گرفتند به سراغ سایر رمزارزهای پرپتانسیل بروند. شرکت «TLGY»، که پیش‌تر اشاره شد، پس از مشاهدهٔ محبوبیت مایکرواستراتژی، از طرح خرید «توکن اتنا»  رونمایی کرد. ENA یک استیبل‌کوین مبتنی بر اتریوم است که ارزش آن همواره برابر با یک دلار نگه داشته می‌شود. هدف TLGY این بود که به‌جای آن‌که صرفاً بیت‌کوین انباشته کند، در یک ارز دیجیتال با پایداری نسبی و نقشی تقریباً مشابه دلار در اکوسیستم بلاک‌چین سرمایه‌گذاری نماید.

در ادامه، شرکت «شارپ لینک» که فعال در حوزهٔ بازی‌های ویدیویی است، موفق شد ۴۲۵ میلیون دلار سرمایه جذب کند تا اتریوم بخرد. «آپکسی» نیز در آوریل ۲۰۲۵ برای انباشت سولانا (SOL) سرمایه جمع‌آوری کرد.

حتی بنیاد تون که نزدیک به پیام‌رسان تلگرام است، در حال مذاکره با سرمایه‌گذاران برای تأمین بودجه‌ٔ نه‌رقمی با هدف خرید Toncoin (توکن بومی شبکهٔ TON) شده بود. همچنین شرکت «ویووپاور» ثابت کرد که شرکت‌های خارج از بخش فناوری نیز به فکر انباشت رمزارز افتاده‌اند، آن‌ها ۱۲۱ میلیون دلار جمع‌آوری کردند تا XRP خریداری کنند؛ رمزارزی که توسط بنیاد ریپل منتشر می‌شود و در میان استیبل‌کوین‌ها و توکن‌های بزرگ، به‌خاطر سرعت بالای تراکنش‌ها شناخته شده است.

چرا سرمایه‌گذاران به این مدل علاقه‌مند هستند؟

محبوبیت این شیوه، که بعضاً به «استراتژی Saylor» مشهور شده، چند دلیل اصلی دارد:

1. سهولت دسترسی: افرادی که تجربهٔ کار با کیف‌پول دیجیتال یا صرافی‌ها را ندارند، به‌سادگی می‌توانند با خرید سهام یک شرکت بورسی در معرض بازار رمزارز قرار گیرند. این فرایند بسیار شبیه خرید سهام یک شرکت سنتی است و پیچیدگی فنی رمزارزها را برای سرمایه‌گذار حذف می‌کند.
2. پذیرش نهادی: وقتی یک شرکت بورسی اعلام می‌کند قصد انباشت رمزارز دارد، سهامداران این شرکت نوعی «تضمین نهادی» دریافت می‌کنند. شرکت‌های بزرگ و SPACها در حوزهٔ سرمایه‌گذاری خطرپذیر و صندوق‌های تامینی موفقیت میکرواستراتژی را به عنوان الگو پذیرفته‌اند.
3. بازدهی چشمگیر: آمار کلی بازدهی شرکتی مانند SharpLink (فعال در حوزهٔ اتریوم) طی سال ۲۰۲۵ نشان داد این شرکت از ابتدای سال تا اواسط اردیبهشت بیش از ۸۶۵ درصد بازدهی داشته است. شرکت کانتور حدود ۳۰۵ درصد و متاپلانت نزدیک به ۲۲۷ درصد بازدهی خلق کردند. این اعداد برای سرمایه‌گذاران خرد و نهادی هیجان‌انگیز است.
4. گستردگی دارایی‌ها: هر شرکت می‌تواند بر اساس ارزی که برایش جذاب‌تر است، چه بیت‌کوین، چه اتریوم، چه سولانا یا توکن‌های استیبل‌کوینی مثل ENA یا XRP، گزینهٔ خود را انتخاب کند. این امکان باعث می‌شود تمرکز فقط روی یک رمزارز نباشد و سرمایه‌گذاران بتوانند در دارایی‌های متنوع دیجیتال مشارکت کنند.

مخاطرات و چالش‌های پیش رو

با همهٔ جذابیت‌ها، این مدل نیز دارای ریسک‌های آشکاری است که باید جدی گرفته شود:

1. نوسانات شدید قیمتی: رمزارزها به نوسان‌های قیمتی شدیدی مشهورند. اگر قیمت اتریوم یا سولانایا هر رمزارز دیگری به‌طور چشمگیری افت کند، شرکت‌هایی که در ترازنامه‌شان دارایی دیجیتال دارند، سریعاً زیان می‌کنند و سهام‌شان به‌شدت ریزش خواهد کرد.
2. ابهام نظارتی: در حالی که بیت‌کوین و اتریوم تقریباً در بین سرمایه‌گذاران نهادی جاافتاده‌اند، دارایی‌هایی مانند ENA Token، Toncoin یا XRP هنوز در معرض ابهام حقوقی قرار دارند. برای مثال، نسخه‌ای از قراردادهای هوشمند اتریوم ممکن است در آینده توسط کمیسیون فدرال اوراق بهادار (SEC) به عنوان «اوراق بهادار» شناخته شود که در این حالت شرکت‌های انباشته‌کننده باید به‌سرعت خود را با قوانین اوراق بهادار وفق دهند.
3. ریسک انتشار سهام و بدهی: بسیاری از این شرکت‌ها برای تأمین مالی انباشت رمزارز، سهام جدید منتشر می‌کنند یا اوراق قابل تبدیل به سهام (Convertible Notes) می‌دهند. اگر شرایط بازار یا قوانین تغییر کند، شرکت موظف خواهد بود هم گزارش مالی پیچیده ارائه کند، هم هزینهٔ حقوقی بالایی بپردازد و هم ممکن است اعتماد سهامداران را از دست بدهد.
4. فشار زمانی: «اکشت وایدیا» از Maelstrom می‌گوید سرمایه‌گذاران گاهی فقط یک یا دو روز کاری فرصت دارند تا برای مشارکت در چنین پروژه‌هایی تصمیم بگیرند. این عجله باعث می‌شود بررسی دقیق فنی، حقوقی و اقتصادی پروژه‌ها نادیده گرفته شود و به‌سرعت تصمیم گرفته شود، رفتاری که می‌تواند به زیان بزرگ منجر شود.
5. وابستگی به شرایط بازار: اگر قیمت رمزارزها روند نزولی طولانی‌مدت پیدا کند یا فضای اقتصادی کلان (Macro) شرایط بدی پیش آورد، مثلاً رکود اقتصادی عمیق، تشدید قوانین ضد رمزارز یا بحران نقدینگی، همهٔ این طرح‌ها آسیب خواهند دید.

منتظر چه چیزی باید باشیم؟

طی ماه‌ها و سال‌های آینده، چند فاکتور کلیدی می‌تواند مشخص‌کنندهٔ چشم‌انداز این جریان «استراتژی سیلور» باشد:

1. پذیرش سهام ارز دیجیتال توسط موسسات بزرگ: اگر ETFهای بیت‌کوین و اتریوم هرچه زودتر در بورس‌های ایالات متحده پذیرفته شوند، مسیر ورود نقدینگی قابل توجه صندوق‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه و موسسات مالی بزرگ به این دارایی‌ها باز خواهد شد. در چنین شرایطی، SPACها و شرکت‌های انباشته‌کنندهٔ سایر رمزارزها نیز شانس بیشتری برای جذب سرمایه خواهند داشت.
2. قوانین شفاف و حمایتی: تصویب قوانین رمزارزی، از جمله قوانین مرتبط با استیبل‌کوین‌ها (مثل STABLE Act) و چارچوب کلی بازار ارزهای دیجیتال (Crypto Market Framework)، اگر بتواند چشم‌انداز حقوقی روشنی ایجاد کند، به شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران اطمینان بیشتری خواهد داد. در مقابل، نبود این قوانین یا تأخیر در تصویب آن، می‌تواند به کاهش انگیزه برای ورود به این مدل منجر شود.
3. رقابت میان SPACها و شرکت‌های سنتی: هرچه شرکت‌های بیشتری در بازار سهام برای انباشت رمزارز شکل بگیرند، میزان رقابت برای جذب سرمایه افزایش می‌یابد. شرکت‌هایی که بتوانند سریع‌تر و با برنامه‌های شفاف‌تر پیش بروند و همچنین نام یا برند قوی‌تری داشته باشند، احتمالاً در این رقابت موفق‌تر خواهند بود.
4. وضعیت قیمت رمزارزها و نشانه‌های کلان: اگر قیمت بیت‌کوین و اتریوم در ادامه روند صعودی خود باقی بماند و نشانه‌های تقاضا از سوی سرمایه‌گذاران نهادی و خرد پابرجا باشد، این شرکت‌ها می‌توانند همچنان از انباشت و نگهداری آنها بهره ببرند. حال آنکه هرگونه وقفه یا تقلیل در مسیر صعودی قیمتی، می‌تواند باعث تردید سرمایه‌گذاران در ادامهٔ فعالیت این شرکت‌ها شود.
5. تغییرات تکنولوژیکی: بهبود پروتکل‌های رمزارزی (مثلاً ارتقای شبکه‌های اتریوم، سولانا یا افزایش کارایی استیبل‌کوین‌ها) می‌تواند جذابیت این دارایی‌ها را بیشتر کند. همچنین، ظهور رقبای جدید و ناپچیده نیز ممکن است سهم بازار برخی توکن‌ها را به‌سرعت کاهش دهد.

کلام آخر

مایکل سیلور با انباشت منابع هنگفت در بیت‌کوین، مسیر تازه‌ای برای شرکت‌های بورسی باز کرد و نشان داد می‌توان با ورود نهادی به دارایی‌های دیجیتال، از یک سو پوشش تورمی ایجاد کرد و از سوی دیگر سود چشم‌گیر کسب نمود. پس از موفقیت میکرواستراتژی، شرکت‌های متعددی کوشیدند این مدل را تقلید کنند؛ شروع با انباشت بیت‌کوین و سپس گسترش به دارایی‌های دیجیتال دیگر مانند اتریوم، سولانا و استیبل‌کوین‌ها.

این شرکت‌های بورسی، می‌تواند SPAC یا شرکت‌های کوچک و نیمه‌فعال باشد، با عرضهٔ سهام جدید یا انتشار اوراق قابل تبدیل، منابع مالی مورد نیاز را فراهم کرده و آن را در دارایی‌های دیجیتال سرمایه‌گذاری کردند. از مزیت‌های اصلی این مدل می‌توان به تسهیل دسترسی سرمایه‌گذاران به کلاس دارایی دیجیتال، پذیرش نهادی و بازدهی بالا اشاره کرد. اما در سوی دیگر، نوسان‌های شدید قیمتی، ابهام نظارتی، ریسک‌های حقوقی و فشار زمانی سنگینی بر سرمایه‌گذاران وجود دارد.

اگر قوانین حمایتی رمزارزی که شفافیت بیشتری فراهم کنند تصویب شوند و ETFهای ارز دیجیتال به‌زودی عملیاتی گردند، این جریان می‌تواند قوی‌تر به راه خود ادامه دهد. اما در صورت عدم شفافیت قانونی، نوسان‌های شدید بازار یا بحران‌های کلان اقتصادی، احتمالاً بسیاری از این شرکت‌ها در برابر فشارها تاب نخواهند آورد. در نهایت، آیندهٔ «استراتژی Saylor» و نسخه‌های مشابه آن بستگی تام به تعامل عوامل حقوقی، تکنولوژیک و اقتصادی خواهد داشت. این بازی شطرنج‌وارِ «طلای دیجیتال» همچنان ادامه دارد و تنها زمان نشان می‌دهد چه کسی مهره‌اش را درست می‌چیند و چه کسی محو خواهد شد.